وَمَا يَسۡتَوِي ٱلۡبَحۡرَانِ هَـٰذَا عَذۡبٌ فُرَاتٌ سَآئِغٌ شَرَابُهُۥ وَهَـٰذَا مِلۡحٌ أُجَاجٌ وَمِن كُلٍّ تَأۡكُلُونَ لَحۡمًا طَرِيًّا وَتَسۡتَخۡرِجُونَ حِلۡيَةً تَلۡبَسُونَهَا وَتَرَى ٱلۡفُلۡكَ فِيهِ مَوَاخِرَ لِتَبۡتَغُواْ مِن فَضۡلِهِۦ وَلَعَلَّكُمۡ تَشۡكُرُونَ
12
زندگى افراد؛
گاهى شیرین است و گاهى تلخ.
گاهى همراه شهرت است و گاهى همراه گمنامى.
گاهى همراه غناست، گاهى همراه فقر.
گاهى با سلامتى است و گاهى با بیمارى.
لیكن اگر انسان، صیّاد، غوّاص و ناخداى خوبى باشد، در همهى شرایط متضادّ مىتواند موفّق باشد. «و من كلّ تأكلون... و تستخرجون»
بهرهگیرى از ماهى و استخراج مواد زینتى و كشتیرانى، بركاتى است كه با تلاش انسان همراه است وگرنه بركات دریا بسیار است، از جمله: تشكیل ابرها از بخار دریا، تصفیه هوا، پرورش انواع موجودات آبزى.
اول از شیرینىها بگویید. (با آن كه اكثر دریاها آب شور و تلخ دارند ولى در بیان قرآن اول آب شیرین ذكر شده است.) «هذا عذب - هذا ملح» خام خوارى و تحریم گوشت، مورد قبول اسلام نیست. «تأكلون لحماً»
دریا، بستر خوراك، پوشاك و مركب انسان است. «تأكلون - تلبسونها - ترى الفلك»
در تغذیه باید به سراغ گوشت تازه رفت. «لحماً طریّاً»
انسان به زیبائى گرایش فطرى دارد و بهره بردن از زینت مورد قبول اسلام است. «تستخرجون حلیة تلبسونها»
نعمتهاى الهى فضل اوست. ما از او طلبى نداریم. «من فضله»
رزق و فضل الهى در سایه تلاش و كوشش خود انسان بدست مىآید. «لتبتغوا من فضله»
توجّه به نعمت، زمینهى شكوفا شدن روح شكرگزارى است. «تشكرون»