وَإِن يُكَذِّبُوكَ فَقَدۡ كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡ جَآءَتۡهُمۡ رُسُلُهُم بِٱلۡبَيِّنَـٰتِ وَبِٱلزُّبُرِ وَبِٱلۡكِتَـٰبِ ٱلۡمُنِيرِ
25
وَإِن يُكَذِّبُوكَ فَقَدۡ كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡ جَآءَتۡهُمۡ رُسُلُهُم بِٱلۡبَيِّنَـٰتِ وَبِٱلزُّبُرِ وَبِٱلۡكِتَـٰبِ ٱلۡمُنِيرِ
25
ثُمَّ أَخَذۡتُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ فَكَيۡفَ كَانَ نَكِيرِ
26
انبیا، بهترین ابزار هدایت را با خود داشتند. «البیّنات - الزبر - الكتاب»
تكذیب انبیا از روى عمد و لجاجت و با علم و آگاهى از محتواى دعوت آنان بوده است. «كذّب الّذین... جائتهم رسلهم بالبینات و بالزبر و بالكتاب المنیر»
قهر خداوند، بعد از اتمام حجت است. «جائتهم رسلهم... ثم اخذتُ»
بیان قهر و قدرت خداوند در كیفر كفّار، مایهى تسلّى مؤمنان و پیروان حقّ است. «ثم اخذت»
قهر خداوند، گاهى در دنیاست. «ثمّ أخذتُ الّذین كفروا» (كفّار گمان نكنند رها و مورد غفلت هستند.)
كفر، عامل هلاكت است. «اخذت الّذین كفروا»
مانور قدرت، لازم است. عذاب كافران، هراسانگیز و شگفتانگیز بوده است. «فكیف كان نكیر»
از سرنوشت جوامع كفرپیشه عبرت بگیرید. «فكیف كان نكیر»