يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ ٱذۡكُرُواْ نِعۡمَتَ ٱللَّهِ عَلَيۡكُمۡۚ هَلۡ مِنۡ خَٰلِقٍ غَيۡرُ ٱللَّهِ يَرۡزُقُكُم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِۚ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَۖ فَأَنَّىٰ تُؤۡفَكُونَ
3يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ ٱذۡكُرُواْ نِعۡمَتَ ٱللَّهِ عَلَيۡكُمۡۚ هَلۡ مِنۡ خَٰلِقٍ غَيۡرُ ٱللَّهِ يَرۡزُقُكُم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِۚ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَۖ فَأَنَّىٰ تُؤۡفَكُونَ
3 بهترین راه شناخت خداوند، توجّه به نعمتهاى اوست. «اذكروا نعمت اللّه»
سؤال، كلید بیدار كردن و هشدار دادن است. «هل من خالق...»
هم آغاز و پیدایش هستى از اوست و هم بقا و تداوم آن. «خالق - یرزقكم»
رازق اوست، ولى از طریق اسباب طبیعى رزق مىدهد. «یرزقكم من السماء و الارض»
قبل از هشدار، توبیخ معنا ندارد. «هل من خالق... فأنّى تُؤفكون»
هر راهى غیر توحید، بى راهه است. «فأنّى تُؤفكون»
مبادا رزق خدا را بخوریم و به غیر او رو كنیم. «یرزقكم - فأنّى تُؤفكون»
فطرت انسان خداگر است، عوامل بیرونى، اسباب انحراف او مىشود. «تُؤفكون»