يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ ٱذۡكُرُواْ نِعۡمَتَ ٱللَّهِ عَلَيۡكُمۡۚ هَلۡ مِنۡ خَـٰلِقٍ غَيۡرُ ٱللَّهِ يَرۡزُقُكُم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِۚ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّىٰ تُؤۡفَكُونَ
3
يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ ٱذۡكُرُواْ نِعۡمَتَ ٱللَّهِ عَلَيۡكُمۡۚ هَلۡ مِنۡ خَـٰلِقٍ غَيۡرُ ٱللَّهِ يَرۡزُقُكُم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِۚ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّىٰ تُؤۡفَكُونَ
3
بهترین راه شناخت خداوند، توجّه به نعمتهاى اوست. «اذكروا نعمت اللّه»
سؤال، كلید بیدار كردن و هشدار دادن است. «هل من خالق...»
هم آغاز و پیدایش هستى از اوست و هم بقا و تداوم آن. «خالق - یرزقكم»
رازق اوست، ولى از طریق اسباب طبیعى رزق مىدهد. «یرزقكم من السماء و الارض»
قبل از هشدار، توبیخ معنا ندارد. «هل من خالق... فأنّى تُؤفكون»
هر راهى غیر توحید، بى راهه است. «فأنّى تُؤفكون»
مبادا رزق خدا را بخوریم و به غیر او رو كنیم. «یرزقكم - فأنّى تُؤفكون»
فطرت انسان خداگر است، عوامل بیرونى، اسباب انحراف او مىشود. «تُؤفكون»