مَّا يَفۡتَحِ ٱللَّهُ لِلنَّاسِ مِن رَّحۡمَةࣲ فَلَا مُمۡسِكَ لَهَاۖ وَمَا يُمۡسِكۡ فَلَا مُرۡسِلَ لَهُۥ مِنۢ بَعۡدِهِۦۚ وَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ
2مَّا يَفۡتَحِ ٱللَّهُ لِلنَّاسِ مِن رَّحۡمَةࣲ فَلَا مُمۡسِكَ لَهَاۖ وَمَا يُمۡسِكۡ فَلَا مُرۡسِلَ لَهُۥ مِنۢ بَعۡدِهِۦۚ وَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ
2 رحمت الهى قبل از قهر اوست. (كلمهى «یفتح» قبل از «یمسك» آمده است.)
دادنها و گرفتنهاى خداوند، همراه با حكمت است. «یفتح - یمسك - الحكیم»
نعمتهاى الهى، داراى خزاینى است كه گوشهاى از آن به روى انسان باز مىشود. «یفتح - مرسل»
چشمداشت به غیر خدا بیهوده است، اگر او نخواهد هیچ قدرتى كارائى ندارد. «فلا ممسك - فلا مرسل»
ارادهى خداوند خللناپذیر است. «ما یفتح... فلا ممسك لها و ما یمسك فلا مرسل»