مَّا يَفۡتَحِ ٱللَّهُ لِلنَّاسِ مِن رَّحۡمَةٍ فَلَا مُمۡسِكَ لَهَا وَمَا يُمۡسِكۡ فَلَا مُرۡسِلَ لَهُۥ مِنۢ بَعۡدِهِۦۚ وَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ
2
تفسیر نور
هر رحمتى را كه خداوند (به روى) مردم بگشاید، بازدارندهاى براى آن نیست، و هر چه را خداوند دریغ دارد، پس غیر او فرستندهاى براى آن نیست، و اوست عزیز و حكیم.
پیامها
در دنیا همه مردم از رحمت الهى برخوردارند. «یفتح اللّه للناس من رحمة» رحمت الهى قبل از قهر اوست. (كلمهى «یفتح» قبل از «یمسك» آمده است.)
دادنها و گرفتنهاى خداوند، همراه با حكمت است. «یفتح - یمسك - الحكیم»
نعمتهاى الهى، داراى خزاینى است كه گوشهاى از آن به روى انسان باز مىشود. «یفتح - مرسل»
چشمداشت به غیر خدا بیهوده است، اگر او نخواهد هیچ قدرتى كارائى ندارد. «فلا ممسك - فلا مرسل»
ارادهى خداوند خللناپذیر است. «ما یفتح... فلا ممسك لها و ما یمسك فلا مرسل»