ٱلَّذِيٓ أَحَلَّنَا دَارَ ٱلۡمُقَامَةِ مِن فَضۡلِهِۦ لَا يَمَسُّنَا فِيهَا نَصَبٌ وَلَا يَمَسُّنَا فِيهَا لُغُوبٌ
35
تفسیر نور
خداوندى كه ما را از فضل خویش در سراى ابدى جاى داد كه در آن جا هیچ رنجى به ما نمىرسد و درماندگى به سراغ ما نمىآید.
نکتهها
«نَصَب» به معناى تعب و رنج و «لُغوب» به معناى عجز و ناتوانى است و گاهى در افسردگى بكار مىرود.در كشورهاى مترقّى و خانوادههاى مرفّه، آسایش پیدا مىشود ولى آرامش كمیاب است، امّا اهل بهشت هم در آسایش كاملند و هم از غمها و تحیّرها دور.
پیامها
بهشت، ابدى است. «دار المقامة» بهشتیان، نعمتها را از فضل خدا مىدانند، نه از عمل خود. «من فضله»
رنج و غم با بهشتیان حتّى تماس ندارد. «لا یمسّنا»
طول عمر بیش از حدّ در دنیا، خستگىآور است ولى در بهشت نه خستگى وجود دارد و نه غم. «لا یمسّنا... نَصَب... لُغوب»
آسایش و آرامش بهشت، حتمى است. (جملهى «لا یمسنا» تكرار شده است