أَوَلَمۡ يَسِيرُواْ فِي ٱلۡأَرۡضِ فَيَنظُرُواْ كَيۡفَ كَانَ عَـٰقِبَةُ ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡ وَكَانُوٓاْ أَشَدَّ مِنۡهُمۡ قُوَّةًۚ وَمَا كَانَ ٱللَّهُ لِيُعۡجِزَهُۥ مِن شَيۡءٍ فِي ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَلَا فِي ٱلۡأَرۡضِۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَلِيمًا قَدِيرًا
44
اسلام طرفدار سیر و سفر براى كسب تجربه است. «أوَلم یسیروا» سیر و سفر باید جهت دار باشد. «یسیروا فینظروا»
تاریخ پیشینیان، از منابع شناخت سنّتهاى حاكم بر جوامع است. (گذشته، چراغ راه آینده است.) «كیف كان عاقبة الّذین من قبلهم»
بازدید از آثار باستانى تمّدنها، مورد سفارش است. «أولم یسیروا...»
به جلوههاى كاذب مستكبران توجّه نكنید، عاقبت آنان را ببینید. «عاقبة الّذین كانوا اشدّ منهم قوّة»
به قدرت خود مغرور نشوید كه افراد قوىتر از شما قلع و قمع شدهاند. «كانوا اشدّ منهم قوّة»
هیچ چیز بر اراده و قدرت خداوند غالب نیست. «و ما كان اللّه لیعجزه»
خداوند هم مستكبران را مىشناسد و هم توان برخورد با آنان را دارد. «علیماً قدیراً»