إِذۡ أَرۡسَلۡنَآ إِلَيۡهِمُ ٱثۡنَيۡنِ فَكَذَّبُوهُمَا فَعَزَّزۡنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوٓاْ إِنَّآ إِلَيۡكُم مُّرۡسَلُونَ
14
قَالُواْ مَآ أَنتُمۡ إِلَّا بَشَرٌ مِّثۡلُنَا وَمَآ أَنزَلَ ٱلرَّحۡمَـٰنُ مِن شَيۡءٍ إِنۡ أَنتُمۡ إِلَّا تَكۡذِبُونَ
15
قَالُواْ رَبُّنَا يَعۡلَمُ إِنَّآ إِلَيۡكُمۡ لَمُرۡسَلُونَ
16
وَمَا عَلَيۡنَآ إِلَّا ٱلۡبَلَـٰغُ ٱلۡمُبِينُ
17
تفسیر نور
آن گاه كه دو نفر (از پیامبران خود) را به سوى آنان فرستادیم، پس تكذیبشان كردند، سپس با شخص سوّمى (آن دو را) تأیید كردیم، پس گفتند: همانا ما (از طرف خدا) به سوى شما فرستاده شدهایم.
كفّار گفتند: شما جز بشرى مثل ما نیستید و خداى رحمان چیزى (بر شما) نازل نكرده است، شما جز دروغ نمىگویید.
پیامبران گفتند: پروردگار ما مىداند كه ما به سوى شما فرستاده شدهایم.
و بر ما، جز تبلیغ آشكار و روشن، وظیفهى دیگرى نیست.
نکتهها
برخى انسانها به وجود خدا اعتقاد دارند، ولى مسألهى نبوّت را نمىپذیرند و مىگویند خداوند به ما عقل داده و نیازى به وحى نداریم. این اعتقاد ناشى از عدم شناخت صحیح خداست، چنانكه در آیهاى دیگر مىفرماید: «و ما قدروا اللّه حقّ قدره اذ قالوا ما انزل اللّه على بشر من شىء»602602) انعام، 91.
پیامها
گاهى باید دعوت به حقّ و امر به معروف به صورت گروهى باشد. «ارسلنا... اثنین فعزّزنا بثالث» لجاجت، درد بى درمان است. (حتى انبیا را تكذیب كردند.) «كذبوهما»
با تكذیب دشمن، دست از كار و هدف نكشید، نفرات خود را تقویت كنید. «فكذّبوهما فعزّزنا بثالث»
گاهى چند پیامبر، هم زمان به سوى یك قوم اعزام مىشدند. «اثنین... بثالث»
تعداد مبلّغان، به نیاز جامعه بستگى دارد. «ارسلنا الیهم اثنین فعزّزنا بثالث»
در مدیریّت، وقتى كسى را به مأموریّتى مىفرستید رهایش نكنید و او را تأیید و تقویت كنید. «فعزّزنا بثالث»
كثرت افراد لایق، سبب عزّت است. «فعزّزنا بثالث»
عزّت و ذلّت به دست خداست، گرچه فرد یا چیزى واسطه شود. «فعزّزنا»
در مدیریّت، همیشه نیروى ذخیره داشته باشید. «بثالث»
كفّار تمام كمالات را نادیده و همه چیز را با دید ظاهرى مىنگرند. «بشر مثلنا»
بعضى، تكلیف و امر و نهى را مخالف رحمت الهى مىدانند و گمان مىكنند معناى رحمت، آزادى بىقید و شرط و رها بودن انسان است. «ما انزل الرّحمن من شىء»
در برابر انكارهاى پى در پى دشمن، دل خود را با یاد خدا آرامش دهید. «ربّنا یعلم...»
وظیفهى انبیا، روشنگرى و تبلیغ آگاهى بخش است و ضامن نتیجه نیستند. «و ما علینا الاّ البلاغ»