سُبۡحَـٰنَ ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلۡأَزۡوَٰجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنۢبِتُ ٱلۡأَرۡضُ وَمِنۡ أَنفُسِهِمۡ وَمِمَّا لَا يَعۡلَمُونَ
36
تفسیر نور
منزّه است خدایى كه تمام زوجها را آفرید، از آن چه زمین مىرویاند و از خود مردم و از آن چه نمىدانند.
نکتهها
یكى از معجزات علمى قرآن، بیان قانون زوجیّت در همه چیز است، گیاهان، انسانها و آن چه كه مردم در آن زمان نمىدانستند و امروز مىدانند. در عصر نزول قرآن، مردم با زوجیّت در نخل خرما آشنا بودند، امّا امروزه مشخّص شده كه مسألهى زوجیّت در عالم گیاهان عمومیّت دارد.پیامها
تشكّر ما نشانهى رشد ما است، او نیازى به شكر و سژاس ما ندارد. «أفلا یشكرون سبحان الّذى» قانون زوجیّت در مخلوقات را به ذات الهى سرایت ندهید، او یكتا و بى نظیر است. «سبحان الّذى خلق الازواج»
آفریدنها و آفریدهها، نشانهى قدرت، اراده و حكمت اوست، نه نشانهى نیاز و وابستگى او. «سبحان الّذى خلق الازواج»
پیدایش دانه و میوه، از طریق قانون زوجیّت است. «من ثمره... خلق الازواج كلها»
انسان در مسائل جسمى و جنسى در ردیف دیگر موجودات است. «مما تنبت الارض و من انفسهم»
در هستى موجوداتى است كه نحوه زوجیّت آنها براى بشر ناشناخته است. «خلق الازواج كلّها... مما لا یعلمون»