وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلۡوَعۡدُ إِن كُنتُمۡ صَـٰدِقِينَ
48
مَا يَنظُرُونَ إِلَّا صَيۡحَةً وَٰحِدَةً تَأۡخُذُهُمۡ وَهُمۡ يَخِصِّمُونَ
49
فَلَا يَسۡتَطِيعُونَ تَوۡصِيَةً وَلَآ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِمۡ يَرۡجِعُونَ
50
تفسیر نور
(كفّار) مىگویند: اگر راست مىگوئید، این وعده (قیامت) چه وقت فرا مىرسد؟
آنان جز یك صیحه (مرگبار) را انتظار نمىكشند كه آنان را فرا خواهد گرفت، در حالى كه به مخاصمه و جدال سرگرمند.
پس در آن حال، نه توان وصیّتى دارند و نه مىتوانند به سوى خانوادههایشان باز گردند.
پیامها
كفّار، دلیلى بر انكار قیامت ندارند و تنها با طرح این سؤال كه قیامت چه زمانى است، آن را به استهزا مىگیرند. «متى هذا الوعد اِن كنتم صادقین» معیّن نبودن زمان امرى، دلیل بر واقع نشدن آن نیست. «متى هذا الوعد»
قیامت، وعده الهى است. «هذا الوعد»
كفّار، انبیا و مؤمنان را دروغگو مىپندارند. «اِن كنتم صادقین»
قیامت خبر نمىكند، این همه غفلت و استهزا چرا؟ «صیحة واحدة»
قیامت كه بیاید، نه زبان تاب سخن دارد و نه پا توان فرار. «فلا یستطیعون توصیة و لا... یرجعون»
برپایى قیامت پس از یك صیحه مرگبار است. «صیحة واحدة»
پایان دنیا و آغاز قیامت در حالى خواهد بود كه مردم سرگرم جدال و كشمكش روزانهاند. «تأخذهم و هم یخصّمون»
وابستگىها و دلبستگىها در دنیا، كارساز است. با قیام قیامت، همه بندها گسسته مىشود. «و لا الى اهلهم یرجعون»