وَمَا تُجۡزَوۡنَ إِلَّا مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ
39
وَمَا تُجۡزَوۡنَ إِلَّا مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ
39
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ
40
أُوْلَـٰٓئِكَ لَهُمۡ رِزۡقٌ مَّعۡلُومٌ
41
فَوَٰكِهُ وَهُم مُّكۡرَمُونَ
42
فِي جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ
43
عَلَىٰ سُرُرٍ مُّتَقَـٰبِلِينَ
44
در كنار تهدید، بشارت لازم است. «الاّ عباد اللّه المخلصین»
آنچه سبب برگزیدگى انسان نزد خداوند مىشود، بندگى است. «الاّ عباداللّه المخلَصین»
پاداش متناسب و برابر براى خلافكاران است، امّا پاداش بندگان برگزیده خدا فراتر از عملكردشان است. «و ما تجزون الا ما كنتم تعملون الاّ عباداللّه»
در بهشت، كامیابى مادى و معنوى در كنار هم قرار دارند. «فواكه... مكرمون»
دیدار اولیاى خداوند، یكى از لذّتهاى معنوى بهشت است. «سُرر متقابلین»
در تقابلهاى دنیوى گاهى خصومت است، ولى در تقابلهاى اُخروى بزم خوش و لذّت است. «على سرر متقابلین»
كامیابى بهشتیان همه جانبه است:
الف) برگزیدگى خدا «مخلصین» (برگزیدگان خدا از مقامى بس والا برخوردارند. «اولئك» براى اشاره به دور و نشانه مقام والاى آنان است.)
ب) رزق «معلوم» كه به فرموده امام باقر علیه السلام خدمت گزاران بهشتى آن را مىدانند و آن را براى اولیاى خدا قبل از آنكه درخواست كنند مىآورند.9
ج) مادى و معنوى بودن رزق. «فواكه و هم مكرمون»
د) جایگاهى نیكو. «جنات النعیم»
ه) حضور در جمع دوستان بهشتى همراه با اُنس و محبت و بزم خوش.