أَفَمَا نَحۡنُ بِمَيِّتِينَ
58
إِلَّا مَوۡتَتَنَا ٱلۡأُولَىٰ وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ
59
إِنَّ هَـٰذَا لَهُوَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ
60
لِمِثۡلِ هَـٰذَا فَلۡيَعۡمَلِ ٱلۡعَـٰمِلُونَ
61
تفسیر نور
(سپس از روى سرزنش به آن منكر جهنّمى یا از شدّت شادى به یاران بهشتى خود گوید:) آیا ما دیگر نمىمیریم؟
مگر همان مرگ اوّلى (دنیا كه گذشت) و ما دیگر عذابى نخواهیم شد؟
قطعاً این (نعمتهاى ابدى) رستگارى بزرگى است (كه نصیب ما شده).
باید اهل عمل براى چنین جایگاهى كار كنند.
پیامها
اهل بهشت چنان شادند كه گویا نعمتهاى بهشت را باور نمىكنند و از جاودانگى نعمتها تعجّب مىكنند. «افما نحن بمیّتین» در بهشت مرگ و نیستى راه ندارد. «الاّ موتتنا الاولى» بر خلاف جهنّم، كه مجرمان در اثر عذاب مىمیرند و دوباره زنده مىشوند.
مؤمنان گنهكار، ابتدا به جهنّم مىروند و سپس به بهشت. زیرا عذاب پس از بهشت معنا ندارد. «و ما نحن بمعذّبین»
سالم ماندن انسان در محیطهاى فاسد، كارى ممكن ولى مشكل است. «ان هذا لهو الفوز العظیم»
نجات از دوستان بد در دنیا و عذاب دوزخ در آخرت، رستگارى بزرگ است. «لهو الفوز العظیم»
الگوهاى صحیح را به مردم معرّفى كنیم. «لمثل هذا»
عمل براى رسیدن به نعمتهاى بهشتى، منافاتى با اخلاص ندارد. «لمثل هذا فلیعمل»
كارهاى انسان در دنیا باید براى رسیدن به هدفى عالى و رستگارى بزرگ باشد وگرنه حسرت و خسارت است. «لمثل هذا فلیعمل»
ایمان به تنهایى كافى نیست، عمل لازم است. «فلیعمل العاملون»