أَذَٰلِكَ خَيۡرٌ نُّزُلًا أَمۡ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ
62
إِنَّا جَعَلۡنَـٰهَا فِتۡنَةً لِّلظَّـٰلِمِينَ
63
إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخۡرُجُ فِيٓ أَصۡلِ ٱلۡجَحِيمِ
64
تفسیر نور
آیا آن (نعمتهاى بهشتى) براى پذیرایى بهتر است یا درخت زقوم؟
همانا ما درخت زقوم را وسیلهى شكنجه و درد و رنج ستمگران(كافران) قرار دادهایم.
همانا این درخت از عمق دوزخ مىروید.
نکتهها
«نُزل» به پذیرایى از مهمان، هنگام نزول و ورود گفته مىشود.«زقّوم» گیاه زهردارى است كه در بادیهها مىروید و اگر برگش كنده شود از جاى آن شیرهاى بیرون مىآید كه به هر جاى بدن برسد ورم مىكند. در سورهى دخان آیهى 43 مىفرماید: «انّ شجرة الزّقوم طعام الاثیم كالمهل یغلى فى البطون كغلى الحمیم» زقوم، خوراك گناهكاران است كه مثل فلز گداخته در درون آنان جوشان است، همچون جوشیدن آب داغ.
پیامها
نمونههاى لطف یا قهر الهى را با یكدیگر مقایسه كنیم تا بهتر عمل كنیم. «فلیعمل العاملون، ءذلك خیر... ام شجرة الزقّوم» انسان فطرتاً طالب خیر و دنبال بهترینهاست. «ذلك خیر... ام»
اهل بهشت مهمان خدا هستند. «نُزلاً»
ستمگرانى كه در دنیا دلها را مىسوزانند، در قیامت با طعامى سوزان پذیرایى خواهند شد. «فتنة للظالمین»
با ارادهى الهى، در قعر آتش درخت مىروید.«شجرة تخرج فى اصل الجحیم»