هَـٰذَا ذِكۡرٌۚ وَإِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ لَحُسۡنَ مَـَٔابٍ
49
جَنَّـٰتِ عَدۡنٍ مُّفَتَّحَةً لَّهُمُ ٱلۡأَبۡوَٰبُ
50
مُتَّكِـِٔينَ فِيهَا يَدۡعُونَ فِيهَا بِفَـٰكِهَةٍ كَثِيرَةٍ وَشَرَابٍ
51
۞ وَعِندَهُمۡ قَـٰصِرَٰتُ ٱلطَّرۡفِ أَتۡرَابٌ
52
هَـٰذَا مَا تُوعَدُونَ لِيَوۡمِ ٱلۡحِسَابِ
53
إِنَّ هَـٰذَا لَرِزۡقُنَا مَا لَهُۥ مِن نَّفَادٍ
54
تفسیر نور
این یاد (ما در دنیا از آنان) است و البتّه براى پرهیزكاران بازگشتگاهى نیكو (در قیامت) خواهد بود.
باغهاى جاودانهاى كه درهایش به روى آنان گشوده است.
در آن جا (بر تختها) تكیه مىزنند (و) میوههاى فراوان و نوشیدنى در آن جا طلب مىكنند.
و در كنارشان همسرانى است كه به شوهرانشان چشم دوخته و همسالند.
این است آن چه براى روز حساب به شما وعده داده مىشود.
این رزق ماست كه براى آن پایانى نیست.
پیامها
نقل تاریخ نباید سرگرمى باشد بلكه باید هدفدار و وسیلهى هوشیارى باشد. «واذكر... هذا ذكر» ذكر، ابعاد مختلفى دارد: قرآن ذكر است، «نحن نزّلنا الذكر»41 نماز ذكر است، «اقم الصلاة لذكرى»42 تاریخ بزرگان نیز ذكر است. «هذا ذكر» (تاریخ بزرگان وسیله یادآورى و درس آموزى است).
تقوا وسیلهى خوش عاقبتى است. «للمتّقین لحسن مآب» (كلمه «مآب» به معناى مرجع و بازگشت است).
براى جذب مردم، به كلّى گویى اكتفا نكنید. (تنها به «حسن مآب» اكتفا نشده، بلكه به دنبال آن آمده است: «جنّات عدن...»)
شناخت تاریخ گذشته و توجّه به جاذبههاى آینده، در گرایش مردم به حقّ مؤثّرند. «واذكر... حسن مأب جنّات عدن»
انواع نعمت در بهشت جمع است. تعدّد باغها «جنّات» ابدیّت «عدن» سهل الوصول بودن «مفتحة لهم الابواب» وفور و كثرت «فاكهة كثیرة»
نشانه همسر خوب آن است كه به غیر شوهر چشم ندوزد. «قاصرات الطرف»
نعمتهاى بهشتى، هم حساب و كتاب دارد «یوم الحساب» و هم دائمى است. «ماله من نفاد»
معاد، جسمانى است. (تكیه كردن بر تخت، خوردن میوه، نوشیدن شراب و داشتن همسر، همه و همه نشانه آن است كه معاد جسمانى است). «متكئین، فاكهة، شراب، قاصرات الطرف»
41) حجر، 9.