أَفَمَنۡ حَقَّ عَلَيۡهِ كَلِمَةُ ٱلۡعَذَابِ أَفَأَنتَ تُنقِذُ مَن فِي ٱلنَّارِ
19
أَفَمَنۡ حَقَّ عَلَيۡهِ كَلِمَةُ ٱلۡعَذَابِ أَفَأَنتَ تُنقِذُ مَن فِي ٱلنَّارِ
19
لَـٰكِنِ ٱلَّذِينَ ٱتَّقَوۡاْ رَبَّهُمۡ لَهُمۡ غُرَفٌ مِّن فَوۡقِهَا غُرَفٌ مَّبۡنِيَّةٌ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَـٰرُ وَعۡدَ ٱللَّهِ لَا يُخۡلِفُ ٱللَّهُ ٱلۡمِيعَادَ
20
پیامبر اسلام براى هدایت افراد لجوج دلسوزى بسیارى داشت، لذا خداوند مىفرماید: بیش از این خود را به رنج مینداز زیرا كه سنّت خداوند درباره این گروه عذاب قطعى است و نجاتشان در اختیار تو نیست.
انحراف، در حقیقت آتش است. «تنقذ مَن فى النار»
بیم و امید باید در كنار هم باشند. در آیه 16 خواندیم: «لهم من فوقهم ظللٌ من النار» یعنى لایههایى از آتش بالاى سر دوزخیان است و در این آیه مىخوانیم: «لهم غرف من فوقها غرف» یعنى براى اهل تقوى غرفههائى است كه بالاى آنها غرفههاى دیگر است.
در بشارت و وعدههاى الهى خلافى نیست، ولى در هشدار و وعیدهاى خدا شاید عفو و لطفى پیش آید و به آنها عمل نشود. «وعداللّه لایخلف اللّه المیعاد»