أَلَمۡ تَرَ أَنَّ ٱللَّهَ أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً فَسَلَكَهُۥ يَنَـٰبِيعَ فِي ٱلۡأَرۡضِ ثُمَّ يُخۡرِجُ بِهِۦ زَرۡعًا مُّخۡتَلِفًا أَلۡوَٰنُهُۥ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَىٰهُ مُصۡفَرًّا ثُمَّ يَجۡعَلُهُۥ حُطَـٰمًاۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَذِكۡرَىٰ لِأُوْلِي ٱلۡأَلۡبَـٰبِ
21
«یهیج» از هیجان به معناى حركت تند و با جوش و خروش است. این كلمه هرگاه به كشت و نبات نسبت داده شود به معناى آغاز خشك شدن است.
«حُطام» به معناى خردههاى گیاه خشك شده و كاه است، «ألباب» جمع «لُبّ» به معناى مغز و عقل است.
از كنار پدیدههاى طبیعت غافلانه نگذریم. «اَلَم تر» یكى از راههاى خداشناسى دقّت در پدیدههاست. «اَلَم تر»
باران آسمان منبع چشمه سارها و آبهاى زیر زمینى است. «انزل من السماء ماء فسلكه ینابیع»
عوامل طبیعى بستر و مجراى اراده خداوند است. (رویاندن گیاهان كار خداست ولى از طریق آب). «یخرج به زرعا»
رنگهاى گوناگون گیاهان، میوهها و گلها كه از یك آب و خاك مىروید نشانهى قدرت خداست. «زرعاً مختلفاً الوانه»
آفرینش همهى پدیدهها به ارادهى الهى است. «سلكه - یخرج - یجعله»
كسانى كه به سرچشمهى هستى و هدف آن نمىاندیشند، بىخردند. «لذكرى لاولى الالباب»
پندپذیرى، نشانهى عقل است. «ذكرى لاولى الالباب»
مؤمن، خردمند و كافر، لجوج و بىخرد است. «لذكرى لاولى الالباب»