إِنَّآ أَنزَلۡنَا عَلَيۡكَ ٱلۡكِتَـٰبَ لِلنَّاسِ بِٱلۡحَقِّ فَمَنِ ٱهۡتَدَىٰ فَلِنَفۡسِهِۦ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيۡهَا وَمَآ أَنتَ عَلَيۡهِم بِوَكِيلٍ
41
تفسیر نور
همانا ما براى (هدایت) مردم كتاب (آسمانى قرآن) را به حقّ بر تو نازل كردیم، پس هر كه هدایت را پذیرفت به سود خود اوست و هر كه گمراه شد، پس بى شك بر ضرر نفس خویش (قیام كرد و) گمراهى را برگزید و تو وكیل بر مردم نیستى (تا با اجبار آنان را هدایت كنى).
نکتهها
بر خلاف كسانى كه گمان مىكنند مطالبى بر پیامبر اسلام القا مىشد و آن حضرت آن مطالب را با عبارات خود به مردم القا مىكرد، قرآن، عین كلماتِ كتاب را، نازل شده از غیب مىداند. «انّا انزلنا علیك الكتاب»پیامها
قرآن در زمان پیامبر به صورت كتاب بوده است. «انزلنا علیك الكتاب» نزول كتاب براى همه مردم است. «للناس»
هم مطالب قرآن سراپا حقّ است و هیچ گونه تحریف و باطلى در آن راه نیافته است و هم نزول چنین كتابى، لازم و سزاوار و حقّ است. «بالحقّ»
انسان در انتخاب راه آزاد است. «مَن اهتدى - مَن ضلّ»
خدا و رسول به ایمان ما نیازى ندارند. «فمن اهتدى فلنفسه...»
وظیفهى پیامبر ابلاغ است، نه اجبار. (حتّى انبیا حقّ تحمیل عقیده ندارند). «و ما انت علیهم بوكیل»
هدایت واقعى و كامل تنها در سایه كتاب آسمانى است. «انا انزلنا علیك الكتاب... فمن اهتدى»
خداوند پیامبرش را در برابر سرسختى كفّار، دلدارى و تسلّى مىدهد. «و ما انت علیهم بوكیل»