قُلِ ٱللَّهُمَّ فَاطِرَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ عَـٰلِمَ ٱلۡغَيۡبِ وَٱلشَّهَـٰدَةِ أَنتَ تَحۡكُمُ بَيۡنَ عِبَادِكَ فِي مَا كَانُواْ فِيهِ يَخۡتَلِفُونَ
46
قُلِ ٱللَّهُمَّ فَاطِرَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ عَـٰلِمَ ٱلۡغَيۡبِ وَٱلشَّهَـٰدَةِ أَنتَ تَحۡكُمُ بَيۡنَ عِبَادِكَ فِي مَا كَانُواْ فِيهِ يَخۡتَلِفُونَ
46
در برابر افرادى كه به غیر خدا دل سپردهاند و از بردن نام خدا تنفر دارند، به خدا توجّه كنیم. «قل الّلهم»
آغاز و پایان هستى از اوست، چرا بعضى به غیر او دلشادند؟ «من دونه اذا هم یستبشرون - فاطر السموات و الارض»
داورى خداوند در قیامت، بر اساس علم او به آشكار و نهان است. «عالم الغیب و الشهادة... تحكم بین عبادك»
آفرینش آسمانها مهمتر از آفرینش زمین است. (همیشه نام آسمان قبل از نام زمین برده شده است). «السموات و الارض»
علم خداوند به غیب و شهود یكسان است. «عالم الغیب و الشهادة»
مردم با همهى اختلافاتى كه دارند بندهى او هستند. «عبادك فیما كانوا فیه یختلفون»
اختلاف میان مشركان و موحدان همیشه خواهد بود. «كانوا فیه یختلفون»