بَلِ ٱللَّهَ فَٱعۡبُدۡ وَكُن مِّنَ ٱلشَّـٰكِرِينَ
66
بَلِ ٱللَّهَ فَٱعۡبُدۡ وَكُن مِّنَ ٱلشَّـٰكِرِينَ
66
وَمَا قَدَرُواْ ٱللَّهَ حَقَّ قَدۡرِهِۦ وَٱلۡأَرۡضُ جَمِيعًا قَبۡضَتُهُۥ يَوۡمَ ٱلۡقِيَـٰمَةِ وَٱلسَّمَـٰوَٰتُ مَطۡوِيَّـٰتُۢ بِيَمِينِهِۦۚ سُبۡحَـٰنَهُۥ وَتَعَـٰلَىٰ عَمَّا يُشۡرِكُونَ
67
فرمانهاى خداوند دو نوع است:
1. دستور مولوى كه خداوند به عنوان مولا صادر مىكند و عقل را به اسرار آن راهى نیست، نظیر فرمان طواف در مكّه. «و لیطّوفوا بالبیت العتیق»69
2. دستور ارشادى، كه عقل نیز راز و رمز آن را درك مىكند و حكم خداوند، ارشاد به حكم عقل است، نظیر جمله «كن من الشاكرین» زیرا تشكّر در برابر ولى نعمت را عقل حكم مىكند.
بهترین راه تشكّر از خداوند عبادت است. «فاعبد و كن من الشاكرین»
توحید، نشانهى شناخت درست و قدرشناسى است و شرك، برخاسته از عدم شناخت و قدردانى است. «و ما قدرو اللّه حقّ قدره»
آسمان و زمین در برابر قدرت الهى ناچیزند. «قبضته - مطویّات بیمینه»
براى شناخت بهتر خداوند، باید به قدرت و احاطهى مطلقهى او توجّه كنیم. «و ما قدروا اللّه حقّ قدره و الارض جمیعاً... و السموات...»
به سراغ دیگران نرویم، كه همه چیز تنها به دست خداست. «و الارض... و السموات مطویّات... سبحانه و تعالى عمّا یشركون»