۞ لَّا خَيۡرَ فِي كَثِيرٍ مِّن نَّجۡوَىٰهُمۡ إِلَّا مَنۡ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوۡ مَعۡرُوفٍ أَوۡ إِصۡلَـٰحِۭ بَيۡنَ ٱلنَّاسِۚ وَمَن يَفۡعَلۡ ذَٰلِكَ ٱبۡتِغَآءَ مَرۡضَاتِ ٱللَّهِ فَسَوۡفَ نُؤۡتِيهِ أَجۡرًا عَظِيمًا
114
تفسیر نور
در بسیارى از (جلسات و) سخنان درگوشى آنان، خیرى نیست، مگر (سخن) كسى كه به صدقه یا كار نیك یا اصلاح و آشتى میان مردم فرمان دهد و هر كس براى كسب رضاى خدا چنین كند پس به زودى او را پاداشى بزرگ خواهیم داد.
نکتهها
امام صادق علیه السلام فرمود: مراد از معروف در آیه، قرضالحسنة دادن است.368امام صادق علیه السلام فرمود: ایجاد خوشبینى و اصلاح ذاتالبین حتّى با دروغ، عملى پسندیده است.369
368) كافى، ج4، ص34.
369) كافى، ج2، ص341.
پیامها
نجوا، جز در موارد استثنایى، ناپسند است، چون سبب سوء ظنّ میان مؤمنان مىشود. «لا خیر فى كثیر من نجویهم» در اظهار نظر، باید منصفانه رفتار كرد. همهى نجواها را زیر سؤال نبریم. «فى كثیر من نجواهم»
گاهى آشتى دادن میان مردم، ایجاب مىكند كه با هر یك از طرفین، مخفیانه گفتگو كنیم. «اصلاح بین الناس»
گاهى امر به معروف یا صدقهى آشكار، سبب شرمندگى و لجاجت طرف مىشود، باید با نجوا و پنهانى عمل كرد. «اَو معروف»
اهمیّت آبروى مردم، تا حدّى است كه نجواى ناپسند، به خاطر حفظ آن پسندیده مىشود وصدقه و امر به معروف مخفیانه، زشتى نجوا را تحت الشعاع قرار مىدهد. «الا مَن امر بصدقة...»
ارزش كارها به اخلاص است. «ابتغاء مرضات الله»
انجام هر كار خیر پنهانى و محرمانه، نشان اخلاص نیست، شاید خود تظاهر باشد. «و من یفعل ذلك ابتغاء مرضات الله»
خدمت به جامعه، دعوت به نیكوكارى و همزیستى مسالمتآمیز سبب دریافت اجر عظیم است. «نؤتیه اجراً عظیما»