إِنَّ ٱللَّهَ لَا يَغۡفِرُ أَن يُشۡرَكَ بِهِۦ وَيَغۡفِرُ مَا دُونَ ذَٰلِكَ لِمَن يَشَآءُۚ وَمَن يُشۡرِكۡ بِٱللَّهِ فَقَدۡ ضَلَّ ضَلَـٰلَۢا بَعِيدًا
116
تفسیر نور
همانا خداوند از اینكه به او شرك ورزیده شود (بدون توبه) درنمىگذرد ولى پائینتر و كمتر از آن را براى هر كس كه بخواهد (و شایسته بداند) مىبخشد. و هركس به خداوند شرك ورزد حتماً گمراه شده است، گمراهى دور و دراز.
نکتهها
این آیه با اندك تفاوتى در آیهى 48 همین سوره گذشت. آرى، در هدایت و تربیت تكرار لازم است.تا ریشهى شرك كه یك مرض روحى عمیق است قطع نشود، اخلاق و اعمال صالح سودى ندارد. توبه، درمان شرك است و مشرك باید از مدار شرك بیرون آید تا عفو و رحمت الهى شامل او شود.
این آیه، امیدبخشترین آیات قرآن است.372
372) تفسیر أطیبالبیان.
پیامها
مخالفت با رسول خدا و شكستن وحدت مسلمین (كه در آیه قبل آمده بود) نوعى شرك است. «و من یشاقق... یشرك به» شرك، بزرگترین گناه نابخشودنى است. «لایغفر ان یشرك به»
انسان باید در حالتى بین بیم و امید نسبت به مغفرت الهى باشد. «لمن یشاء»
شرك، مایهى گمراهى و دورى از هرگونه كمال است. «ضلالاً بعیداً»