وَلِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِۚ وَكَانَ ٱللَّهُ بِكُلِّ شَيۡءٍ مُّحِيطًا
126
تفسیر نور
و آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است تنها از آن خداوند است. و خداوند همواره بر هر چیز احاطه دارد.
نکتهها
خداوند بر همهى مخلوقاتش احاطهى كامل دارد. احاطهى قهر و تسخیر، احاطهى علم و تدبیر و احاطهى خلق و تغییر.پیامها
چون همه چیز از آن اوست، پس باید تنها در مقابل ارادهى حكیمانهى او تسلیم بود. (اشاره به آیهى قبل) «و من اسلم وجهه للّه... للّه ما فى السموات» انتخاب ابراهیم به عنوان دوست (آیه قبل)، به خاطر نیاز خداوند نیست. انسانهاى برگزیده نیز مملوك او هستند. «ابراهیم خلیلاً و لله ما فى السموات...»
مالكیّت مطلقه، همراه با علم و احاطهى كامل بر مملوك، مخصوص خداست. «بكل شىء محیط»