فَأَمَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ بِٱللَّهِ وَٱعۡتَصَمُواْ بِهِۦ فَسَيُدۡخِلُهُمۡ فِي رَحۡمَةٍ مِّنۡهُ وَفَضۡلٍ وَيَهۡدِيهِمۡ إِلَيۡهِ صِرَٰطًا مُّسۡتَقِيمًا
175
تفسیر نور
پس كسانى كه به خداوند ایمان آورده و به او توسّل جستند، به زودى آنان را در رحمت وفضل خویش وارد مىكند و آنان را به سوى خود در راه راست هدایت مىكند.
نکتهها
ممكن است مراد از اعتصام به خداوند در این آیه، اعتصام به اولیا و رهبران الهى باشد كه مانع تفرّق و تشتّت مىگردند. در زیارت جامعه مىخوانیم: «من اعتصم بكم فقد اعتصم بالله».در دو آیهى قبل، ایمان و عمل صالح وسیلهى دریافت لطف الهى عنوان شد و در این آیه ایمان و اعتصام به خداوند. این نشانهى آن است كه راه اعتصام به خدا و پیوستن به او، عمل صالح است.
پیامها
پاداشهاى الهى، فضل ورحمت اوست، نه استحقاق ما.442 «فىرحمةمنهوفضل» گرچه خدا هركه را بخواهد هدایت مىكند، «یهدى من یشاء»443 ولى زمینه و وسیله هدایت را خودمان با ایمان واعتصام باید فراهم سازیم. «یهدیهم الیه»
نیاز به هدایت الهى، حتّى پس از ایمان و اعتصام هم باقى است و یك لحظه از هدایت او بى نیاز نیستیم. «یهدیهم الیه»
راه مستقیم، راهى است كه انسان را به خدا برساند. «یهدیهم الیه صراطاً مستقیماً»
442) و همین كه این رحمت و فضل خود را در آیات دیگر اجر و پاداش كار ما دانسته، خود لطفى دیگر است وگرنه مزد چند دقیقه كار ناقص، این همه بهشت و قصر و رحمت نیست.