يَوۡمَئِذٍ يَوَدُّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ وَعَصَوُاْ ٱلرَّسُولَ لَوۡ تُسَوَّىٰ بِهِمُ ٱلۡأَرۡضُ وَلَا يَكۡتُمُونَ ٱللَّهَ حَدِيثًا
42
تفسیر نور
در چنین روز، كسانى كه كفر ورزیدند و پیامبر را نافرمانى كردند، آرزو مىكنند كهاى كاش با زمین یكسان مىشدند و هیچ سخنى را نمىتوانند از خدا كتمان كنند.
نکتهها
كفّار معصیتكار، پیش از اقامهى شهود، منكر گناه و فساد خود مىشوند و در پى راه فرارند و مىگویند: «واللّه ربّنا ما كنّا مشركین»290 به خدا سوگند ما مشرك نبودیم. ولى وقتى گواهان حقایق را گفتند، دیگر جایى براى كتمان نیست.در آیات قرآن، آرزوهاى حسرتبار گناهكاران به این گونه مطرح است:
كاش خاك بودم. كاش در خاك محو بودم. كاش با فلانى دوست نمىشدم. كاش در دنیا اهل تعقّل و فكر بودم. كاش با همان مرگ، فانى شده بودم...
290) انعام، 23.
پیامها
نافرمانى از دستورهاى حكومتى پیامبر، در ردیف كفر به خداست. «كفروا و عصوا الرسول» روز قیامت، روز حسرت و آرزوست. «یودّ... لوتسوّى»
روز قیامت، هیچ سخن و مطلبى پوشیده نمىماند. «لایكتمون اللّه حدیثا»