أَلَمۡ تَرَ إِلَى ٱلَّذِينَ أُوتُواْ نَصِيبًا مِّنَ ٱلۡكِتَـٰبِ يُؤۡمِنُونَ بِٱلۡجِبۡتِ وَٱلطَّـٰغُوتِ وَيَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُواْ هَـٰٓؤُلَآءِ أَهۡدَىٰ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ سَبِيلًا
51
أَلَمۡ تَرَ إِلَى ٱلَّذِينَ أُوتُواْ نَصِيبًا مِّنَ ٱلۡكِتَـٰبِ يُؤۡمِنُونَ بِٱلۡجِبۡتِ وَٱلطَّـٰغُوتِ وَيَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُواْ هَـٰٓؤُلَآءِ أَهۡدَىٰ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ سَبِيلًا
51
«جِبت»، كه به بت، ساحر و كاهن گفته مىشود، یكبار در قرآن آمده ولى كلمهى «طاغوت»، از ریشهى «طغیان»، هشت مرتبه آمده است. شاید مراد از جِبت و طاغوت، همان دو بت باشد كه یهودیان در برابر آنها سجده كردند، و شاید مراد از جبت، بت باشد و مراد از طاغوت، بتپرستان و حامیان بتپرستى باشد.
دشمنان، براى مبارزه با اسلام حتّى از عقاید خود دست مىكشند (سجدهى یهود بر بت، به خاطر خشنودى مشركان و هماهنگى بر ضد مسلمانان). «یؤمنون بالجبت و الطاغوت»
روح لجاجت وعناد، مسیر قضاوت را عوض مىكند. «یؤمنون بالجبت و الطاغوت و یقولون... هؤلاء اهدى...»