أُوْلَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ يَعۡلَمُ ٱللَّهُ مَا فِي قُلُوبِهِمۡ فَأَعۡرِضۡ عَنۡهُمۡ وَعِظۡهُمۡ وَقُل لَّهُمۡ فِيٓ أَنفُسِهِمۡ قَوۡلَۢا بَلِيغًا
63
أُوْلَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ يَعۡلَمُ ٱللَّهُ مَا فِي قُلُوبِهِمۡ فَأَعۡرِضۡ عَنۡهُمۡ وَعِظۡهُمۡ وَقُل لَّهُمۡ فِيٓ أَنفُسِهِمۡ قَوۡلَۢا بَلِيغًا
63
معذرت خواهى منافقان، صادقانه نیست، وگرنه فرمان اعراض از آنان صادر نمىشد. «یعلم اللّه ما فى قلوبهم فأعرض عنهم»
شیوهى برخورد رهبر با منافقان باید شیوهى اعراض و موعظه باشد. «فأعرض عنهم و عِظهم»
در مقام موعظه، باید با صراحت، منافقان را نسبت به عواقب كار و سرنوشتشان هشدار داد. «فى انفسهم قولاً بلیغاً»