ذَٰلِكُم بِأَنَّهُۥٓ إِذَا دُعِيَ ٱللَّهُ وَحۡدَهُۥ كَفَرۡتُمۡ وَإِن يُشۡرَكۡ بِهِۦ تُؤۡمِنُواْۚ فَٱلۡحُكۡمُ لِلَّهِ ٱلۡعَلِيِّ ٱلۡكَبِيرِ
12
تفسیر نور
این (عذاب) براى آن است كه هرگاه خداوند به یگانگى خوانده مىشد، كفر مىورزیدید، ولى هرگاه براى او شریكى مطرح مىشد باور مىكردید، پس (امروز) حكم براى خداوند بلند مرتبه (و) بزرگ است.
نکتهها
بسیارند كسانى كه مؤمن خالص نیستند و در كنار اسلام و ایمان، به قدرتها نیز دل بستهاند؛ در گفتار و اعمال خود، ضمن پذیرفتن اسلام به جلب رضاى این و آن و مراعات قوانین شرق و غرب توجّه دارند و در مجالس كفّار، نوعى ضعف و حقارت و تنهایى و خجالت بر آنان سایه مىافكند و گاهى كار به آن جا مىرسد كه به خاطر حضور در یك جلسهى رسمى نماز نمىخوانند.پیامها
به هنگام مجازات مجرمان، دلیل سقوط آنها و علت قهر خود را بیان كنید. «ذلكم بانه اذا...» كفر، دلیل عذاب دائمى است. «هل الى خروج من سبیل ذلكم بانه... كفرتم»
شرك، كفر است. «دُعِىَ اللّه وحده كفرتم»
داورى در قیامت از آنِ خداوند است. «فالحكم للّه»
هرگز موجوداتى را كه شریك او مىدانید قابل مقایسه با او نیستند، زیرا او «العلىّ الكبیر» است.
فكر نكنید شرك به خدا ضررى مىزند. «انّ الشرك... فالحكم للّه العلى الكبیر»