لَا جَرَمَ أَنَّمَا تَدۡعُونَنِيٓ إِلَيۡهِ لَيۡسَ لَهُۥ دَعۡوَةٌ فِي ٱلدُّنۡيَا وَلَا فِي ٱلۡـَٔاخِرَةِ وَأَنَّ مَرَدَّنَآ إِلَى ٱللَّهِ وَأَنَّ ٱلۡمُسۡرِفِينَ هُمۡ أَصۡحَـٰبُ ٱلنَّارِ
43
لَا جَرَمَ أَنَّمَا تَدۡعُونَنِيٓ إِلَيۡهِ لَيۡسَ لَهُۥ دَعۡوَةٌ فِي ٱلدُّنۡيَا وَلَا فِي ٱلۡـَٔاخِرَةِ وَأَنَّ مَرَدَّنَآ إِلَى ٱللَّهِ وَأَنَّ ٱلۡمُسۡرِفِينَ هُمۡ أَصۡحَـٰبُ ٱلنَّارِ
43
این آیه نیز ادامه سخنان هدایت گرانه مؤمن آل فرعون است.
جمله «لیس له دعوة» را چند نوع مىتوان معنا كرد:
الف) بتها و طاغوتها توان اجابت هیچ دعائى را ندارند.
ب) بتها و طاغوتها پیام دعوت براى هدایت یا نجات بشر ندارند.
ج) بتها و طاغوتها ارزش دعوت ما را ندارند.
در امر به معروف و نهى از منكر با دلیل سخن بگوییم. (بتها نمىتوانند مردم را به خود دعوت نمایند). «لیس له دعوة»
اسراف تنها در مال نیست، بلكه هدر دادن استعدادها و نیروهاى انسانى به خاطر پایبندى به بتهایى كه جمادى بیش نیستند نیز اسراف است. «ان المسرفین هم اصحاب النار»