وَلَوۡ جَعَلۡنَـٰهُ قُرۡءَانًا أَعۡجَمِيًّا لَّقَالُواْ لَوۡلَا فُصِّلَتۡ ءَايَـٰتُهُۥٓ ءَاعۡجَمِيٌّ وَعَرَبِيٌّ قُلۡ هُوَ لِلَّذِينَ ءَامَنُواْ هُدًى وَشِفَآءٌۚ وَٱلَّذِينَ لَا يُؤۡمِنُونَ فِيٓ ءَاذَانِهِمۡ وَقۡرٌ وَهُوَ عَلَيۡهِمۡ عَمًىۚ أُوْلَـٰٓئِكَ يُنَادَوۡنَ مِن مَّكَانِۭ بَعِيدٍ
44
دشمن هرگز از بهانهجویى دست بر نمىدارد؛ اگر قرآن عربى باشد مىگوید: گوش ما سنگین است «فى آذانهم وقر» و اگر عجمى باشد مىگوید: چرا روشن نیست. «لولا فصّلت ایاته» شرط بهرهمندى از هدایت و شفاى قرآن ایمان است. «للّذین آمنوا هدىً و شفاء»
قرآن، درمان بیمارىهاى اخلاقى، خانوادگى، اجتماعى و... است. «شفاء»
كسى كه در برابر خورشید قرآن، چشم خود را ببندد گویا كور است. «و هو علیهم عمىً»
براى اثر پذیرى، آمادگى لازم است. كسى كه ظرف روحش رو به بالا و سرباز باشد حتّى یك قطره باران را از آسمان جذب مىكند، ولى كسى كه ظرف روحش بسته و رو به پایین باشد، حتّى اگر در دریاى معرفت فرو رود چیزى را جذب نمىكند. خداوند به كسانى كه كنار رسول خدا صلى الله علیه وآله هستند ولى آمادگى پذیرش ندارند مىفرماید: گویا از مكانى دور مورد خطاب واقع مىشوند. «ینادون من مكان بعید»