وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَا مُوسَى ٱلۡكِتَـٰبَ فَٱخۡتُلِفَ فِيهِۚ وَلَوۡلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتۡ مِن رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيۡنَهُمۡۚ وَإِنَّهُمۡ لَفِي شَكٍّ مِّنۡهُ مُرِيبٍ
45
تفسیر نور
و البتّه ما به موسى كتاب (آسمانى تورات) دادیم، پس در آن اختلاف شد و اگر نبود سنّت سابقِ پروردگارت (در مورد مهلت دادن به مردم)، قطعاً میانشان داورى شده بود (و هر اختلاف كنندهاى به كیفر خود رسیده بود)، و البتّه آنان دربارهى قرآن نیز در شكى همراه با سوء ظن هستند.
پیامها
آشنایى با تاریخ انبیا، مایهى دلدارى پیامبر و مسلمانان است. «و لقد آتینا...» تورات، مورد اختلاف و تحریف قرار گرفته است. «و لقد آتینا موسى الكتاب فاختلف فیه»
مهلت دادن به گنهكاران، از شئون ربوبیّت است تا شاید مردم توبه كنند و به رشد برسند. «سبقت من ربّك»
سنّت خداوند، مهلت دادن به گناهكاران است و اگر چنین نبود پروندهى عمر هر كس با اولین انحراف بسته مىشد. «لو لا كلمة... لقضى بینهم»
شك باید مقدّمهى تحقیق و سؤال و رسیدن به یقین باشد، نه وسیلهى بهانهجویى و سوء ظن. «لفى شك منه مریب»