وَضَلَّ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يَدۡعُونَ مِن قَبۡلُۖ وَظَنُّواْ مَا لَهُم مِّن مَّحِيصࣲ
48وَضَلَّ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يَدۡعُونَ مِن قَبۡلُۖ وَظَنُّواْ مَا لَهُم مِّن مَّحِيصࣲ
48لَّا يَسۡـَٔمُ ٱلۡإِنسَٰنُ مِن دُعَآءِ ٱلۡخَيۡرِ وَإِن مَّسَّهُ ٱلشَّرُّ فَيَـُٔوسࣱ قَنُوطࣱ
49شاید مراد از خیر در آیه ثروت دنیا باشد چنان كه در جاى دیگر مىخوانیم: اگر كسى از دنیا رفت و خیرى بر جا گذاشت، چنین و چنان كنید. «ان ترك خیراً الوصیة»81
مشرك در قیامت، گذشتهى خود را باطل و آیندهى خود را در بن بست مىبیند. «ضلّ... من قبل... من محیص»
انسان از طلب خیر، سیر و خسته نمىشود و به خاطر حرص و آز و افزونخواهى كه جزو سرشت اوست، همهى چیزهاى خوب را براى خود مىخواهد. «لا یسأم الانسان من دعاء الخیر»
انسان منحرف، كمظرفیّت است و در اولین برخورد با سختىها خود را در بن بست مىپندارد. «یؤوس قنوط»