فَلِذَٰلِكَ فَٱدۡعُ وَٱسۡتَقِمۡ كَمَآ أُمِرۡتَ وَلَا تَتَّبِعۡ أَهۡوَآءَهُمۡ وَقُلۡ ءَامَنتُ بِمَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ مِن كِتَـٰبٍ وَأُمِرۡتُ لِأَعۡدِلَ بَيۡنَكُمُ ٱللَّهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمۡ لَنَآ أَعۡمَـٰلُنَا وَلَكُمۡ أَعۡمَـٰلُكُمۡ لَا حُجَّةَ بَيۡنَنَا وَبَيۡنَكُمُ ٱللَّهُ يَجۡمَعُ بَيۡنَنَا وَإِلَيۡهِ ٱلۡمَصِيرُ
15
در برابر تفرقههاى برخاسته از فزونطلبى، باید در راه دین، استوار بود. «فلذلك فادع واستقم» تبلیغ دین همراه با مشكلاتى است كه باید تحمّل نمود. «فادع واستقم»
استقامتى ارزشمند است كه بر اساس حقّ و وظیفه باشد وگرنه حاصلى جز لجاجت ندارد. «و استقم كما اُمرت»
آنچه كه مخالف فرمان خداست، پیروى از هوسهاى مردم است. «كما اُمرت و لا تتّبع اهوائهم»
پیروى از هوسهاى مردم آفتِ دعوت به راه حقّ است. «ولا تتبع اهوائهم»
رهبر الهى باید به اصول دعوت خود پایبند باشد و در برابر خواستههاى نامشروع مردم تسلیم نشود. «قل آمنت بما...»
اسلام، تمامى كتب آسمانى را مىپذیرد. «امنت بما انزل اللّه الیك من كتاب»
عدالت خواهى خواست همه ادیان الهى است. «لاعدل بینكم»
انبیا باید حاكم و با نفوذ باشند تا بتوانند عدالت را در جامعه پیاده كنند. «لاعدل بینكم»
بیان مشتركات بهترین زمینه دعوت است. «اللّه ربّنا و ربّكم»