فَإِنۡ أَعۡرَضُواْ فَمَآ أَرۡسَلۡنَـٰكَ عَلَيۡهِمۡ حَفِيظًا إِنۡ عَلَيۡكَ إِلَّا ٱلۡبَلَـٰغُ وَإِنَّآ إِذَآ أَذَقۡنَا ٱلۡإِنسَـٰنَ مِنَّا رَحۡمَةً فَرِحَ بِهَا وَإِن تُصِبۡهُمۡ سَيِّئَةُۢ بِمَا قَدَّمَتۡ أَيۡدِيهِمۡ فَإِنَّ ٱلۡإِنسَـٰنَ كَفُورٌ
48
رهبر جامعه باید اعراض از دین مردم را پیش بینى كند. «فان اعرضوا» مسئولیّت پیامبر، ابلاغ رسالت است نه اجبار مردم به پذیرش. «فما ارسلناك علیهم حفیظاً ان علیك الا البلاغ»
نعمتها از خداست، پس نباید ما را از خدا غافل كند. «اذقنا... منّا رحمة»
ابلاغ دین بر پیامبر واجب است گرچه عدهاى نپذیرند. «ان علیك الا البلاغ»
لذّتهاى دنیا، جز به مقدار چشیدن نیست. «اذقنا رحمة»
رحمت هر چه باشد از جانب خداست. «منّا رحمة»
انسان موجودى كم ظرفیّت است. «اذقنا رحمة... فرح بها»
رحمتها از جانب خداست ولى مصیبتها بازتاب عمل انسان است. «منّا رحمة... سیئة بما قدمت ایدیهم»
در تلخىها نیز باید یاد خدا باشیم و گرنه مورد ملامت و سرزنش قرار مىگیریم. «تصیبهم سیّئة بما قدمت ایدیهم فان الانسان كفور»