فَإِنۡ أَعۡرَضُواْ فَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ عَلَيۡهِمۡ حَفِيظًاۖ إِنۡ عَلَيۡكَ إِلَّا ٱلۡبَلَٰغُۗ وَإِنَّآ إِذَآ أَذَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ مِنَّا رَحۡمَةࣰ فَرِحَ بِهَاۖ وَإِن تُصِبۡهُمۡ سَيِّئَةُۢ بِمَا قَدَّمَتۡ أَيۡدِيهِمۡ فَإِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ كَفُورࣱ
48فَإِنۡ أَعۡرَضُواْ فَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ عَلَيۡهِمۡ حَفِيظًاۖ إِنۡ عَلَيۡكَ إِلَّا ٱلۡبَلَٰغُۗ وَإِنَّآ إِذَآ أَذَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ مِنَّا رَحۡمَةࣰ فَرِحَ بِهَاۖ وَإِن تُصِبۡهُمۡ سَيِّئَةُۢ بِمَا قَدَّمَتۡ أَيۡدِيهِمۡ فَإِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ كَفُورࣱ
48 مسئولیّت پیامبر، ابلاغ رسالت است نه اجبار مردم به پذیرش. «فما ارسلناك علیهم حفیظاً ان علیك الا البلاغ»
نعمتها از خداست، پس نباید ما را از خدا غافل كند. «اذقنا... منّا رحمة»
ابلاغ دین بر پیامبر واجب است گرچه عدهاى نپذیرند. «ان علیك الا البلاغ»
لذّتهاى دنیا، جز به مقدار چشیدن نیست. «اذقنا رحمة»
رحمت هر چه باشد از جانب خداست. «منّا رحمة»
انسان موجودى كم ظرفیّت است. «اذقنا رحمة... فرح بها»
رحمتها از جانب خداست ولى مصیبتها بازتاب عمل انسان است. «منّا رحمة... سیئة بما قدمت ایدیهم»
در تلخىها نیز باید یاد خدا باشیم و گرنه مورد ملامت و سرزنش قرار مىگیریم. «تصیبهم سیّئة بما قدمت ایدیهم فان الانسان كفور»