۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُكَلِّمَهُ ٱللَّهُ إِلَّا وَحۡيًا أَوۡ مِن وَرَآيِٕ حِجَابٍ أَوۡ يُرۡسِلَ رَسُولًا فَيُوحِيَ بِإِذۡنِهِۦ مَا يَشَآءُۚ إِنَّهُۥ عَلِيٌّ حَكِيمٌ
51
تفسیر نور
و هیچ بشرى را نسزد كه خداوند با او سخن گوید مگر از طریق وحى (كه بر قلب او نازل مىشود) یا از پس پرده و حجاب یا آنكه فرستادهاى (به نام فرشته) فرستد، پس به اذن او هر چه بخواهد وحى كند. همانا او والا مرتبه و با حكمت است.
نکتهها
نزول وحى بر پیامبران سه راه دارد:الف: القاى مستقیم به قلب پیامبر.
ب: شنیدن از وراى حجاب مثل درخت.
ج: از طریق فرشتهى حامل وحى (جبرئیل).
پیامها
وحى از طرف خداست نه خواست بشر. «ما كان لبشر أن یكلّمه اللّه...» بشر مىتواند مورد سخن خداوند قرار گیرد. «یكلّمه اللّه»
محتوى و میزان وحى به دست خداست. «ما یشاء»
وحى از مقام بالا و بر اساس حكمت است. «انه علىّ حكیم»