وَلَوۡلَآ أَن يَكُونَ ٱلنَّاسُ أُمَّةً وَٰحِدَةً لَّجَعَلۡنَا لِمَن يَكۡفُرُ بِٱلرَّحۡمَـٰنِ لِبُيُوتِهِمۡ سُقُفًا مِّن فِضَّةٍ وَمَعَارِجَ عَلَيۡهَا يَظۡهَرُونَ
33
تفسیر نور
و اگر نبود كه مردم یكسره و یك دست (كافر) مىشدند، براى خانههاى كسانى كه به خداى رحمن كفر مىورزند، سقفهایى از نقره قرار مىدادیم و نیز نردبانهایى كه بر آنها بالا روند.
نکتهها
زرق و برق دنیا به قدرى بىارزش است كه خداوند در این آیه مىفرماید: ما حاضریم دنیا را در حد وفور به كفّار بدهیم ولى چون عقل مردم در چشم آنهاست، اگر به كفّار بدهیم همه به سوى كفر گرایش پیدا مىكنند.نه فقط همسان بودن همهى انسانها در مسائل اقتصادى و معیشتى مورد ارادهى خداوند نیست، بلكه در مسائل اعتقادى هم نباید امور به سمتى برود كه حقّ انتخاب از افراد گرفته و گمان كنیم اگر همهى مردم جهان یك فكر و یك عقیده شوند، به مطلوب رسیدهایم.
پیامها
در دادن و پس گرفتن نعمتها باید ظرفیّت جامعه مراعات بشود. «لولا... لجعلنا...» امّت واحدهاى ارزش دارد كه بر اساس ایمان باشد نه كفر. «لولا ان یكون الناس امّة واحدة»
ثروت، نشانهى عزّت در نزد خداوند نیست. «لجعلنا لمن یكفر بالرّحمن لبیوتهم سقفاً من فضّة»