وَلَا يَمۡلِكُ ٱلَّذِينَ يَدۡعُونَ مِن دُونِهِ ٱلشَّفَـٰعَةَ إِلَّا مَن شَهِدَ بِٱلۡحَقِّ وَهُمۡ يَعۡلَمُونَ
86
تفسیر نور
كسانى را كه جز او مىخوانند مالك هیچ گونه شفاعتى نیستند مگر كسانى كه شهادت به حقّ دادهاند (مثل حضرت عیسى و فرشتگان كه بدون رضاى خودشان معبود قرار گرفتهاند) و آنان خود مىدانند (كه مورد شفاعت كجاست).
پیامها
اصل شفاعت مورد قبول است، امّا شفاعتهاى موهومى مردود است. «لا یملك... الشفاعة» اصلاح را باید از سرچشمه آغاز كرد. سرچشمهى شرك، امید به شفاعت معبودهاست كه باید مردم را از چنین خیالى مأیوس نمود. «لا یملك الّذین یدعون من دونه»
كسى حقّ شفاعت دارد كه به حقّ معترف و گواه باشد. «شهد بالحق»
آنان كه حقّ شفاعت دارند براى هر كس و هر مورد، شفاعت نمىكنند، خود مىدانند كه مورد شفاعت كجاست. «و هم یعلمون»
گواهى و شهادت زمانى ارزش دارد كه بر اساس علم باشد. «شهد بالحقّ و هم یعلمون»