ثُمَّ تَوَلَّوۡاْ عَنۡهُ وَقَالُواْ مُعَلَّمٌ مَّجۡنُونٌ
14
إِنَّا كَاشِفُواْ ٱلۡعَذَابِ قَلِيلًاۚ إِنَّكُمۡ عَآئِدُونَ
15
يَوۡمَ نَبۡطِشُ ٱلۡبَطۡشَةَ ٱلۡكُبۡرَىٰٓ إِنَّا مُنتَقِمُونَ
16
تفسیر نور
سپس از او روى گرداندند و گفتند: او جنزدهاى است كه تعلیمش دادهاند.
البتّه ما براى مدّت كمى بر طرف كننده عذاب هستیم (لكن) شما دوباره از سر گیرنده هستید.
روزى كه ما با قدرتى بزرگ (شما را) خواهیم گرفت، همانا كه انتقام گیرندهایم.
نکتهها
انتقام خداوند از ظالمان براى تشفّى خاطر نیست، بلكه به خاطر اجراى عدالت است.كلمهى «بطش» به معناى گرفتن با صولت و هیبت و شدّت است و بعضى مراد از گرفتن با شدّت را شكست مشركان در جنگ بدر دانستهاند.
پیامها
خلافكار براى كار خود توجیه تراشى مىكند. «تَولَّوا عنه و قالوا...» لجاجت، هم انسان را در عمل منحرف مىكند «تَولَّوا» و هم در گفتار. «معلّم مجنون»
مشركان، تعالیم انبیا را برگرفته از تعالیم جنّیان مىدانستند. «قالوا معلّم مجنون»
خداوند بارها نالهها را پاسخ و خطرها را برطرف كرده است. «انّا كاشفوا العذاب»
گنهكار، هرگاه قهر الهى را مشاهده كند مىگوید: ایمان آوردم. «انّا مؤمنون» ولى همین كه خطر بر طرف شد بر مىگردد. «انّكم عائدون»
انسان فراموشكار است، چند روزى از قهر خدا نگذشته باز به خلافكارى بر مىگردد. «قلیلاً انّكم عائدون»
خداوند سرچشمه رحمت است، ولى در مواردى قهر سخت دارد. كسانى كه وحى را به بازى بگیرند، گرفتار قهر شدید خواهند شد. «البطشة الكبرى»
خداوند حامى انبیاست. از كسانى كه پیامبر را جنّ زده و تعلیم دیده خواندند، انتقام مىگیرد. «انّا منتقمون»