فَمَا بَكَتۡ عَلَيۡهِمُ ٱلسَّمَآءُ وَٱلۡأَرۡضُ وَمَا كَانُواْ مُنظَرِينَ
29
تفسیر نور
پس نه آسمان و زمین بر آنان گریست و نه به آنان مهلتى داده شد.
نکتهها
برخى مفسّران گفتهاند: گریه نكردن آسمان و زمین، كنایه از این است كه هلاكت فرعونیان هیچ خلأیى در كار جهان پیش نیاورد. امّا ظاهر آیه خبر از نوعى احساس و شعور براى هستى دارد كه قرآن از آن به گریه تعبیر كرده است.پیامها
زمین و آسمان، شعور و شناخت و احساس دارند. «فما بكت» آنجا كه اراده خدا باشد، همه هستى هماهنگ مىشود. «السماء والارض»
مهلت دادن خداوند شرایطى دارد، گاهى چنان پیمانه گناه لبریز مىشود كه هیچ گونه مهلتى داده نمىشود. «و ما كانوا منظرین»