إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ مِيقَـٰتُهُمۡ أَجۡمَعِينَ
40
يَوۡمَ لَا يُغۡنِي مَوۡلًى عَن مَّوۡلًى شَيۡـًٔا وَلَا هُمۡ يُنصَرُونَ
41
إِلَّا مَن رَّحِمَ ٱللَّهُۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
42
تفسیر نور
همانا روز جدا سازى (حقّ از باطل) وعدهگاه همه آنهاست.
روزى كه هیچ دوستى از دوست خود حمایتى نمىكند و آنان (از هیچ سوى دیگر نیز) یارى نمىشوند.
جز كسى كه خداوند او را مورد رحمت قرار دهد، همانا او عزیز و رحیم است.
نکتهها
چون آفرینش هدفى بر حقّ دارد، پس قیامت باید باشد، خداى حكیم كه هستى را بر اساس حقّ آفرید، گل سر سبد هستى را با مرگ رها نمىكند.كلمهى «مولى» به معناى دوست، سرپرست، خدمتگزار و بنده بكار مىرود.
پیامها
قیامت روز فاصله حقّ از باطل و نیكان از بدان است. «یوم الفصل» حضور در قیامت استثنا بردار نیست. «اجمعین»
در قیامت همه علاقهها بى اثرند جز شفاعت. «لا یغنى مولى... الا من رحم اللّه»
در قیامت هیچ نوع كمكى در كار نیست. «شیئاً»
در قیامت نه فرد به فرد كمك مىكند «مولى عن مولى» نه گروه به گروه. «ولا هم ینصرون»
در قیامت، با آنكه همه جمعند و انسان در جمع است، امّا تنهاست. «اجمعین... لا ینصرون»
تنها خداست كه قدرت او همراه با رحمت است، نسبت به كفّار عزیز و نسبت به مؤمنان رحیم است. «انه هو العزیز الرحیم»