وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَا بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ٱلۡكِتَـٰبَ وَٱلۡحُكۡمَ وَٱلنُّبُوَّةَ وَرَزَقۡنَـٰهُم مِّنَ ٱلطَّيِّبَـٰتِ وَفَضَّلۡنَـٰهُمۡ عَلَى ٱلۡعَـٰلَمِينَ
16
تفسیر نور
و همانا ما به بنىاسرائیل كتاب (آسمانى تورات) و حكومت و نبوّت دادیم و از (خوردنىهاى) پاكیزه و دلپسند روزى كردیم و آنان را بر اهل زمانه برترى دادیم.
نکتهها
از آنجا كه «رزقناهم» بعد از «آتینا» آمده است مىفهمیم كه رزق دلپسند در كنار قانون و رهبر و حكومت الهى معنا دارد وگرنه درآمدهاى خارج از قانون الهى گرچه زیاد باشد طیب نخواهد بود.بنىاسرائیل نتوانستند الطاف الهى را كه در این آیه از آنها سخن رفته، براى خود حفظ كنند و لذا عظمت و عزّت آنها به خاطر نافرمانى و خلافكارى به ذلّت و لعنت تبدیل شد. «لعن الّذین كفروا من بنى اسرائیل على لسان داود»11
11) مائده، 78.
پیامها
برترى جامعه، وابسته به فرهنگ و اقتصاد برگرفته از قانون الهى است. «آتینا... الكتاب... رزقنا... فضلنا» هر چه داریم از خداست، پس نباید مغرور شویم. «اتینا... رزقنا... فضّلنا»
نعمتهاى معنوى در اولویّت قرار دارند. در این آیه كتاب، حكم و نبوّت قبل از رزق و روزى مطرح شده است. «آتینا... رزقنا»
حكومت دینى سابقه طولانى دارد. «الكتاب والحكم و النبوّة»
فرهنگى كامل است كه قانونش الهى، رهبرش معصوم و قضاوت و حكومتش عادلانه باشد. «الكتاب والحكم و النبوّة»