فَلَمَّا رَأَوۡهُ عَارِضًا مُّسۡتَقۡبِلَ أَوۡدِيَتِهِمۡ قَالُواْ هَـٰذَا عَارِضٌ مُّمۡطِرُنَاۚ بَلۡ هُوَ مَا ٱسۡتَعۡجَلۡتُم بِهِۦ رِيحٌ فِيهَا عَذَابٌ أَلِيمٌ
24
تُدَمِّرُ كُلَّ شَيۡءِۭ بِأَمۡرِ رَبِّهَا فَأَصۡبَحُواْ لَا يُرَىٰٓ إِلَّا مَسَـٰكِنُهُمۡۚ كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡقَوۡمَ ٱلۡمُجۡرِمِينَ
25
تفسیر نور
پس چون آن تودهى ابر را دیدند كه به سمت سرزمین آنان روى آورده است، گفتند: این ابر باران زاست، (هود گفت: چنین نیست) بلكه آن عذابى است كه به شتاب خواستارش بودید. بادى كه در آن عذابى دردناك نهفته است.
(آن باد) به فرمان پروردگارش همه چیز را در هم مىكوبد. پس صبح كردند در حالى كه چیزى جز خانههایشان دیده نمىشد، اینگونه، تبهكاران را جزا مىدهیم.
نکتهها
مراد از «عارض» توده ابرى است كه در آسمان پیدا شود و گستردگى آن تمام افق را بپوشاند. «أودیة» جمع «وادى» به معناى درّه و سرزمین محل سكونت است.«تدمّر» از «تدمیر» به معناى هلاك و نابود كردن است.
قوم عاد كه با بىآبى و خشكسالى شدیدى روبرو شده و مدتها منتظر باران بودند، ابتدا با دیدن توده ابر خوشحال شدند، ولى بعد فهمیدند كه این ابرِ نعمت نیست، بلكه ابرِ نقمت و همان عذابى است كه خواهانش بودند و براى آمدنش عجله مىكردند.
پیامها
نزول قهر خداوند، پس از اتمام حجت است. «ابلّغكم... ریح فیها عذاب» برخى ابرها، بارانزا نیستند، بلكه سبب وزش طوفانهاى سخت و هولناك مىشوند. مشركان با دیدن ابرها گفتند: «هذا عارض ممطرنا» امّا حضرت هود فرمود: «بل هو... ریح فیها عذاب»
طبیعت، هم مسیر لطف خداست، «ارسلنا الریاح لواقح»72 و هم مىتواند وسیله قهر خداوند باشد. «ریح فیها عذاب الیم»
عذاب الیم، مخصوص آخرت نیست، در دنیا نیز ممكن است، رخ دهد. «ریح فیها عذاب الیم»
اگر قهر خدا فرا رسد، هیچ چیز مانع آن نیست. «تدمّر كل شىء»
حركت ابر و بادها نیز تصادفى نیست، بلكه با فرمان الهى است. «بامر ربّها»
آثار بجامانده از مجرمان، نمایشگاه عبرت است. «لایرى الاّ مساكنهم»
قلع و قمع مجرمان، سنّت الهى است. «كذلك»
عامل هلاكت مردم، رفتار خودشان است. «نجزى المجرمین»
72) حجر، 22.