فَلَوۡلَا نَصَرَهُمُ ٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُواْ مِن دُونِ ٱللَّهِ قُرۡبَانًا ءَالِهَةَۢ بَلۡ ضَلُّواْ عَنۡهُمۡۚ وَذَٰلِكَ إِفۡكُهُمۡ وَمَا كَانُواْ يَفۡتَرُونَ
28
تفسیر نور
پس چرا معبودانى كه به جاى خداوند براى تقرّب برگزیده بودند، آنان را یارى نكردند؟ بلكه از نزد آنان محو شدند و این بود (سرانجام) دروغ و انحراف آنان و آنچه دروغ مىبافتند.
پیامها
باید از ناتوانى و بىخاصیّتى معبودان غیر الهى عبرت گرفت. «فلولا نصرهم» تمایل به قرب الهى، فطرى است و حتّى بت پرستان، بتها را وسیله تقرّب به خدا مىدانستند. «قرباناً آلهة»
به كسى تكیه كنیم كه در روز نیاز و سختى، حاضر و فعال باشد، نه غایب و بى اثر. «بل ضلّوا عنهم»
یارى رسانى بتها، خیالى دروغین و بى اساس و موهوم است. «ذلك افكهم و ما كانوا یفترون»