وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ فَتَعۡسًا لَّهُمۡ وَأَضَلَّ أَعۡمَـٰلَهُمۡ
8
ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمۡ كَرِهُواْ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ فَأَحۡبَطَ أَعۡمَـٰلَهُمۡ
9
تفسیر نور
و كسانى كه كفر ورزیدند، بر آنان نگونسارى باد و (خداوند) اعمالشان را نابود گردانید.
این (هلاكت) به خاطر آن است كه آنچه را خداوند نازل كرده، ناخوش داشتند، پس (خداوند) كارهایشان را تباه (و بى ارزش) نمود.
نکتهها
كلمه «تعس» به معناى لغزیدن، سقوط كردن و به رو افتادن است.یكى از بهترین راههاى تربیت، روش مقایسه است. در آیات قبل نسبت به مؤمنان شهید فرمود: «فلن یضلّ اعمالهم» در این آیه نسبت به كفّار مىفرماید: «أضلّ اعمالهم» این مقایسه، نویدى براى مؤمنان مجاهد است. همچنین در مورد مؤمنان فرمود: «یثبّت اقدامكم» خداوند گامهایشان را استوار مىسازد و این آیه در مورد كافران مىفرماید: «فتعساً لهم» آنها در لغزشگاهها و پرتگاهها سقوط مىكنند.
پیامها
نفرین بر كفّار لجوج رواست. «فتعساً لهم...» (چنانكه در آیهاى دیگر مىفرماید: «تّبت یدا أبى لهب») كفر، مایهى تباهى و نابودى است. «كفروا... أضلّ أعمالهم»
كراهت از دستورهاى الهى، نشانهى نوعى كفر در وجود انسان است. «والّذین كفروا... كرهوا ما أنزل اللّه»
كیفرهاى الهى، به میزان كفر و كراهت انسان است. «كفروا... ذلك بانهم...»
كراهت از قرآن و اعراض از آن، موجب حبط و تباهى اعمال خیر مىشود. «كرهوا... فاحبط اعمالهم»
انگیزه و نشاط، به كارها ارزش مىدهد. كسى كه نسبت به فرمانهاى خداوند ناراضى است، كارهایش ارزشى ندارد. «كرهوا... فاحبط اعمالهم»