وَلِلَّهِ مُلۡكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ يَغۡفِرُ لِمَن يَشَآءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَآءُۚ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا
14
وَلِلَّهِ مُلۡكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ يَغۡفِرُ لِمَن يَشَآءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَآءُۚ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا
14
لطف خداوند بر قهرش غلبه دارد. «یغفر لمن یشاء و یعذّب»، («یغفر» قبل از «یعذّب» آمده است)
خوف و رجا و بیم و امید در كنار هم لازم است. «یغفر... یعذّب»
راه توبه، براى همه باز است. «كان اللّه غفوراً رحیما»
خداوند علاوه بر بخشش گذشته، با رحمت خود، آینده انسان را نیز تأمین مىكند. «یغفر... غفورا رحیما»
بخشش و آمرزش خداوند، از روى لطف و مهربانى و رحمت است، نه از روى نیاز و چشمداشت. «غفورا رحیما»