هُوَ ٱلَّذِيٓ أَنزَلَ ٱلسَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ لِيَزۡدَادُوٓاْ إِيمَـٰنًا مَّعَ إِيمَـٰنِهِمۡ وَلِلَّهِ جُنُودُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا
4
هُوَ ٱلَّذِيٓ أَنزَلَ ٱلسَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ لِيَزۡدَادُوٓاْ إِيمَـٰنًا مَّعَ إِيمَـٰنِهِمۡ وَلِلَّهِ جُنُودُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا
4
همان گونه كه القاى ترس بر دل كفّار یكى از امدادهاى الهى است، «سنلقى فى قلوب الّذین كفروا الرّعب»8 آرامش نیز نعمتى الهى است كه بر قلوب مؤمنان وارد مىكند. «أنزل السّكینة فى قلوب المؤمنین»
دریافت الطاف الهى، لیاقت مىخواهد. «أنزل السّكینة فى قلوب المؤمنین...»
ظرف آرامش، دل مؤمن و وسیله آرامش یاد خداست. «أنزل السّكینة فى قلوب المؤمنین...» (چنانكه در جاى دیگر مىخوانیم: «الّذین آمنوا و تطمئنّ قلوبهم بذكر اللّه ألا بذكر اللّه تطمئنّ القلوب»9)
ایمان، درجاتى دارد و قابل كم یا زیاد شدن است. «لیزدادوا ایمانا»
یك مرحله از ایمان، مقدّمه رسیدن به آرامش و مرحله دیگر ایمان آرامش است. «لیزدادوا ایماناً» (ابتدا، ایمانى لازم است تا خداوند آرامش را بر دل نازل كند «انزل السّكینة فى قلوب المؤمنین» و نتیجه آرامش، بالارفتن ظرفیّت و زیاد شدن ایمان است.)
توجّه به جنود الهى در زمین و آسمان، وسیله آرامش است. «أنزل السّكینة... للّه جنود السّموات»
همه هستى، لشكریان خداوند هستند. «للّه جنود السّموات و الارض»
الطاف الهى و یارى رسانى خداوند، عالمانه و حكیمانه است. «و كان اللّه علیماً حكیماً»