مَا قُلۡتُ لَهُمۡ إِلَّا مَآ أَمَرۡتَنِي بِهِۦٓ أَنِ ٱعۡبُدُواْ ٱللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمۡۚ وَكُنتُ عَلَيۡهِمۡ شَهِيدࣰا مَّا دُمۡتُ فِيهِمۡۖ فَلَمَّا تَوَفَّيۡتَنِي كُنتَ أَنتَ ٱلرَّقِيبَ عَلَيۡهِمۡۚ وَأَنتَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءࣲ شَهِيدٌ
117مَا قُلۡتُ لَهُمۡ إِلَّا مَآ أَمَرۡتَنِي بِهِۦٓ أَنِ ٱعۡبُدُواْ ٱللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمۡۚ وَكُنتُ عَلَيۡهِمۡ شَهِيدࣰا مَّا دُمۡتُ فِيهِمۡۖ فَلَمَّا تَوَفَّيۡتَنِي كُنتَ أَنتَ ٱلرَّقِيبَ عَلَيۡهِمۡۚ وَأَنتَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءࣲ شَهِيدٌ
117 حضرت عیسى، خود را همچون دیگران، دست پروردهى خدا مىداند. «ربّى و ربّكم»
انبیا، ناظر بر افعال مردمند. «كنت علیهم شهیداً»
دعوت به یكتاپرستى، مهمترین وظیفهى انبیاست. «ان اعبدوا اللَّه» (با اینكه مأموریّت عیسى تنها توحید نبوده، امّا آیه فقط توحید را مطرح مىكند)
دلیل و ملاك پرستش خدا، ربوبیّت اوست. «ان اعبدواللَّه ربّى و ربّكم»