مَا قُلۡتُ لَهُمۡ إِلَّا مَآ أَمَرۡتَنِي بِهِۦٓ أَنِ ٱعۡبُدُواْ ٱللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمۡۚ وَكُنتُ عَلَيۡهِمۡ شَهِيدًا مَّا دُمۡتُ فِيهِمۡ فَلَمَّا تَوَفَّيۡتَنِي كُنتَ أَنتَ ٱلرَّقِيبَ عَلَيۡهِمۡۚ وَأَنتَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٍ شَهِيدٌ
117
تفسیر نور
(حضرت عیسى به خداوند گفت:) من، به آنان نگفتم مگر آنچه مرا به آن فرمان دادى كه بپرستید خداوندى را كه پروردگار من و پروردگار شماست، و تا زمانى كه در میان آنان بودم، شاهد و ناظر بر آنان بودم، پس چون مرا (از میانشان) باز گرفتى، تو خود بر آنان مراقب بودى و تو بر هر چیز گواهى.
نکتهها
«توفّى» به معناى اخذ و گرفتن تمام و كمال است و مرگ یكى از مصادیق آن است. خداوند حضرت عیسىعلیه السلام را از میان قومشان برداشته و تا زمان قیام امام زمانعلیه السلام زنده نگه مىدارد و همراه آن حضرت ظهور خواهد كرد.پیامها
پیامبران معصومند و جز فرمان خدا، كارى را انجام نمىدهند و در وحى هیچ تغییر و تصرّفى نمىكنند. «ما قلت لهم الاّ ما أمرتنى به» حضرت عیسى، خود را همچون دیگران، دست پروردهى خدا مىداند. «ربّى و ربّكم»
انبیا، ناظر بر افعال مردمند. «كنت علیهم شهیداً»
دعوت به یكتاپرستى، مهمترین وظیفهى انبیاست. «ان اعبدوا اللَّه» (با اینكه مأموریّت عیسى تنها توحید نبوده، امّا آیه فقط توحید را مطرح مىكند)
دلیل و ملاك پرستش خدا، ربوبیّت اوست. «ان اعبدواللَّه ربّى و ربّكم»