إِن تُعَذِّبۡهُمۡ فَإِنَّهُمۡ عِبَادُكَ وَإِن تَغۡفِرۡ لَهُمۡ فَإِنَّكَ أَنتَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ
118
تفسیر نور
(عیسى گفت: خدایا!) اگر عذابشان كنى، پس آنان بندگان تو هستند و اگر آنان را بیامرزى، پس همانا تو خود توانمند و حكیمى.
نکتهها
حضرت عیسى در پاسخ خداوند كه فرمود: آیا تو به مردم گفتى من و مادرم را خدا بگیرد؟ با جدا كردن خود از مرد و اینكه تنها خداوند مالك آنان است، فرمود: در گرایشهاى شركآلود امّت خود نقشى نداشته است.به روایت ابوذر، پیامبر اكرمصلى الله علیه وآله شبى تا صبح در ركوع و سجود این آیه را تلاوت مىنمود. از آن حضرت سؤال كردم چگونه بود كه تا صبح این آیه را تلاوت فرمودید. حضرت فرمود: از خداوند طلب شفاعت براى امّتم مىكردم و خداوند سرانجام آن را به من داد و امّتم در صورتى كه شرك نورزند، به آن نائل خواهند شد. 226
در روایتى دیگر آمده است وقتى حضرت این آیه را تلاوت فرمود، دستان مبارك را بلند كرده و با حال گریه فرمود: «اللّهم امّتى» وبه امّت خود دعا مىكرد. خداوند جبرئیل را بر حضرت فرستاد و فرمود: «انّا سنرضیك فى امّتك و لا نسوئك» ما تو را خشنود خواهیم كرد و نمىگذاریم ناراحت شوى. 227
226) تفسیر مراغى.
227) تفسیر ابنكثیر.
پیامها
انبیا، تسلیم پروردگارند. «ان تعذّبهم... و ان تغفر لهم» از كار خدا نمىتوان سؤال كرد: «لایسئل عمّا یفعل» 228 عذاب ویا آمرزش مشركان بدست خداست. «ان تعذّبهم...و ان تغفر لهم»
انبیا، مقام شفاعت دارند، ولى گاهى گناه و جرم در حدّى است كه آنان نیز پاى خود را كنار مىكشند. «ان تعذّبهم فانّهم عبادك»
قهر یا مهر خداوند، بر اساس عزّت و حكمت است. «انت العزیز الحكیم»
228) انبیاء، 23.