لَئِنۢ بَسَطتَ إِلَيَّ يَدَكَ لِتَقۡتُلَنِي مَآ أَنَاْ بِبَاسِطٍ يَدِيَ إِلَيۡكَ لِأَقۡتُلَكَ إِنِّيٓ أَخَافُ ٱللَّهَ رَبَّ ٱلۡعَـٰلَمِينَ
28
تفسیر نور
(هابیل به برادرش قابیل گفت:) اگر تو براى كشتن من دستت را به سویم دراز كنى، من هرگز براى كشتن تو دستم را دراز نخواهم كرد، زیرا من از خداوند، پروردگار جهانیان بیم دارم.
نکتهها
هابیل گفت: من قصد كشتن تو را ندارم، نه آنكه از خود هم دفاع نمىكنم، چون تسلیم قاتل شدن با تقوا سازگار نیست. «ما أنا بباسط یدى...»پیامها
در برخورد با حسود، آرام سخن بگوییم و آتش حسد را با نرمش در گفتار، خاموش كنیم. «ما أنا بباسط...» یكى از راههاى نهى از منكر، آن است كه به او اطمینان دهى كه به او تجاوز و تعدّى نخواهى كرد. «ما أنا بباسط یدى...»
آنچه ارزش دارد، نكشتن بر اساس خوف از خداست، نه به خاطر ناتوانى و سستى. «انّى أخاف اللّه»
تقوا و خداترسى، عامل بازدارنده از گناه و تعدّى در حساسترین حالات است. «انّى أخاف اللّه»
خوف از خداوند، یكى از آثار ایمان به ربوبیّت همه جانبه اوست. «انّى أخاف اللّه ربّ العالمین»
عالم، مظهر ربوبیّت الهى است. «ربّ العالمین»