إِلَّا ٱلَّذِينَ تَابُواْ مِن قَبۡلِ أَن تَقۡدِرُواْ عَلَيۡهِمۡ فَٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
34
إِلَّا ٱلَّذِينَ تَابُواْ مِن قَبۡلِ أَن تَقۡدِرُواْ عَلَيۡهِمۡ فَٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
34
مجازاتهاى الهى جنبهى تربیتى و اصلاح فرد و جامعه دارد، نه انتقام. از این رو گناهكار باید توبه كند و توبه او هم مؤثّر است.
در رفع عقوبت، احراز توبهى واقعى لازم است. مثلاً از طریق تغییرى كه در اخلاق و رفتار و گفتار مجرم هویدا مىشود، یا به گواهى افراد عادل و مانند اینها توبه او ثابت شود.
توبهاى أثر دارد كه پیش از دستگیرى و گرفتار شدن باشد. «من قبل ان تقدروا علیهم» (در سایر گناهان هم توبه تا قبل از مرگ مفید است. 85)
مغفرت خدا را باور كنیم. «فاعلموا انّ اللَّه غفور رحیم»
مغفرت خداوند همراه با رحمت است نه توبیخ و تحقیر. «غفور رحیم»