إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَوۡ أَنَّ لَهُم مَّا فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعًا وَمِثۡلَهُۥ مَعَهُۥ لِيَفۡتَدُواْ بِهِۦ مِنۡ عَذَابِ يَوۡمِ ٱلۡقِيَـٰمَةِ مَا تُقُبِّلَ مِنۡهُمۡ وَلَهُمۡ عَذَابٌ أَلِيمٌ
36
يُرِيدُونَ أَن يَخۡرُجُواْ مِنَ ٱلنَّارِ وَمَا هُم بِخَـٰرِجِينَ مِنۡهَا وَلَهُمۡ عَذَابٌ مُّقِيمٌ
37
تفسیر نور
همانا كسانى كه كافر شدند، اگر تمام آنچه را در زمین است و همانند آن را دارا باشند تا براى نجات از عذاب روز قیامت فدیه دهند، از آنان پذیرفته نمىشود و براى آنان عذابى دردناك است.
آنان مىخواهند از آتش دوزخ بیرون آیند در حالى كه از آن بیرون آمدنى نیستند و برایشان عذابى دائم و پایدار است.
نکتهها
همهى راههاى نجات در قیامت بسته است، كافران نه از رحمت الهى بهرهمند مىشوند، چون مخصوص اهل تقواست. «رحمتى وسعت كلّ شىء فساكتبها للّذین یتّقون» 88 ، و نه از شفاعت كامى مىگیرند، چون شفاعت مخصوص كسانى است كه خداوند از آنان راضى باشد. «لا تنفع الشفاعة الاّ من اذن له الرّحمن و رضى له قولاً» 89 ، به علاوه از مرگ خبرى نیست، زیرا پیوسته در آتشند و درخواست مرگشان پذیرفته نیست. «نادوا یا مالك لیقض علینا ربّك قال انّكم ماكثون» 9088) اعراف، 156.
پیامها
كارآیى اموال، تنها در دنیاست و در آخرت، ثروت بى ثمر است. «ما تُقبّل...» روز قیامت در دستگاه عدل الهى، فدیه پذیرفته نمىشود. «لیفتدوا... ما تُقبّل»
عامل اصلى سعادت، در درون انسان است (ایمان، تقوا وجهاد)، نه در بیرون (مال و ثروت). «لهم ما فى الارض جمیعاً... ما تقبّل منهم»
عذاب كافران، نه با فدیه دفع مىشود، نه با گذشت زمان قطع مىگردد. «و ما هم بخارجین»
كسى كه در دنیا با آن همه برهان و ارشاد، ازظلمتهاى شرك و جهل بیرون نیاید، در آخرت هم از دوزخ بیرون نخواهد آمد. «لهم عذاب مقیم»