وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَـٰتِنَآ أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَـٰبُ ٱلۡجَحِيمِ
86
تفسیر نور
و كسانى كه كافر شدند و آیات ما را تكذیب كردند، آنان اهل دوزخند.
نکتهها
كسانى كه پس از فهمیدن حقّ، شجاعانه وصریح وبا صداقت به آن اقرار كنند و از جوّ وهم كیشان نهراسند، از بهترین نیكوكارانند. چون هم به خود نیكى كرده و خویشتن را از عذاب دوزخ رهاندهاند، هم با اقرارشان، راه را براى دیگران گشودهاند.پیامها
بعد از شناخت حقّ، «ممّاعرفوا» هیچ عذرى براى ردّ آن نیست. «ومالنا...» هم نشینى با صالحان، آرمانى مقدّس است. «مع القوم الصالحین»
نشانهى آرزوى صحیح، ایمان و اقدام عملى است. «و ما لنا لانؤمن... و نطمع»
ایمان به خداوند، از ایمان به وحى جدا نیست. «نؤمن باللّه وما جاءنا من الحقّ»
پاداش ایمان، بهشت است. «ان یدخلنا ربّنا مع القوم الصالحین» (بنابر اینكه مفعول محذوف در «یدخلنا» كلمه «الجنّة» باشد)
یكى از راههاى كمال، بازگشت به وجدان خویش وسؤال از خود است. «وما لنا... فاثابهم اللَّه بماقالوا» در آیه دیگر مىخوانیم: «ومالى لاأعبد الّذى فطرنى...» 165
اقرار زبانى به توحید، رسالت پیامبر و حقّانیّت قرآن، امرى ضرورى است. «فاثابهم اللَّه بما قالوا...»
165) یس، 22.